Prikbord
nr 149 (leo j.j.
dorrestijn)
Balkenende
De premier schittert opnieuw door afwezigheid terwijl de daadkracht van
dit kabinet veel te wensen overlaat. Zodra minister Bos de verspillingen bij
Ontwikkelingssamenwerking gaat verdedigen (waar 75% kan worden bezuinigd), de EU
zichzelf troost met schijnoplossingen en de topmanagers ongestraft doorgaan hun
zakken te vullen, wordt het hoog tijd dat de heer Balkenende zijn reisjes stopt
en de vraag beantwoordt waarom er nog niemand werd gearresteerd. Wellicht omdat
rechters, banken en verzekeraars soms zeer nauwe banden hebben?
Beveiliging
Naar verluidt kost de beveiliging van het staatshoofd ons € 40 miljoen
per jaar. Dat lijkt op een legertje van 400 man, terwijl reeds vele malen is
bewezen dat een gerichte aanslag altijd effectief is. Is dit nu een vorm van
persoonsverheerlijking of zijn we zo knettergek dat het hele koningshuis op onze
kosten wordt beveiligd?
Paniek
De journalist R. van der Lee gaat in het Brabants Dagblad als een dwaas
tekeer tegen Geert Wilders. Nu Wilders een bedreiging voor linkse regenten is
geworden, slaat de paniek toe en kan het demoniseren in de media niet
uitblijven. Het opvallende is dat de beschuldigingen in het schotschrift van Van
der Lee - over de ‘onbeschofte gifmenger’ en ‘morele crisis’ - volledig van
toepassing zijn. Namelijk op de journalist zelf.
Partij vd
Ambtenaren
De PvdA tracht zich te handhaven door nog meer de partij voor de
ambtenaren te worden. Immers, die hebben de werkelijke macht in ons land en ook
kennis. Want let op de boodschap van mevrouw Ter Horst: die 3 tot 5%
salarisverhoging moet gewoon doorgaan (omdat de inflatie helemaal niet ‘nul‘
is). Wedden dat zij ook niet zullen meedoen aan een soepelere ontslagregeling,
afschaffen wachtgeld en een hogere pensioenleeftijd.
Respect
Indien een Nederlandse militair sneuvelt, verdringen media en
burgemeesters elkaar om ook hun respect te betuigen, naast uiteraard de
militaire en politieke leiding van Defensie; en terecht. Nu er een militair is
omgekomen door zijn eigen inzetbereidheid en falende medische ‘behandeling’, is
het respect ver te zoeken en moeten de nabestaanden maar afwachten of er ooit
een excuusbrief komt. Sinds aan de weduwe van de vaandrig Aernout haar recht op
een militair weduwepensioen werd ontnomen, lijkt er in meer dan 55 jaar weinig
veranderd.
Prikbord
nr 149 (leo j.j.
dorrestijn)
