Prikbord nr 135 (leo j.j. dorrestijn)

Rechtsbijstand
Staatssecretaris Albayrak wil besparen op de kosten van rechtshulp voor ‘minvermogenden’. Een bijzonder slecht idee, ondanks het misbruik dat van ‘gratis’ rechtsbijstand wordt gemaakt, omdat daarmee de rechtsstaat zelf in het geding is. Ze kan beter de efficiëntie verhogen, want rechtszaken die meer dan twee jaar duren voordat de rechter eindelijk zelf de stukken gaat bestuderen, zijn geen uitzondering meer, evenals rechtszaken die worden veroorzaakt door incompetentie binnen de Jeugdzorg of een gebrekkige bezwaarprocedure. Herhaalde opschorting van zittingen, uitspraken die voorspelbaar tot hoger beroep leiden, echtscheidingsvonnissen waarbij alles op tafel is gelegd doch desondanks geen boedelscheiding of pensioenverevening wordt uitgesproken, misdragingen van advocaten en procureurs om de wederpartij financieel kapot te procederen, en zelfs meineed, zijn een nagenoeg dagelijks fenomeen geworden. Ook de gewoonte om zgn. asielzoekers een recht te gunnen, dat anderen niet hebben, of rechtshulp te verlenen via advocaten met een kwalijke reputatie, draagt bij tot onnodige kostenverhoging. Voorts zouden fouten en zelfs corruptie binnen de griffie beter moeten worden aangepakt; veel rechtbanken kennen zelfs geen integriteitsfunctionaris. Tot slot zou de rechter eens wat vaker tot een veroordeling betreffende de advocaatkosten van de gedaagde partij kunnen overgaan, indien duidelijk is dat de eiser opzettelijk ten onrechte een procedure is begonnen.

SNS Bank
Toen een mevrouw die (te) goed was van vertrouwen in 1998 ging beleggen via de SNS Bank, was ze na twee jaar bijna 600.000 gulden kwijt, waarvan ongeveer 135.000 gulden aan bankcommissie voor onbegrijpelijke transacties. Nu - 8 jaar en vele emails en telefoontjes verder - vindt de bank dat mevrouw nog een schuld van meer dan 20.000 euro moet afbetalen en verder het bankpersoneel niet langer moet ‘stalken’. Kortom, mevrouw moet stoppen met zeuren, want de SNS Bank heeft kennelijk wat beters te doen dan toezeggingen van haar medewerkers in te lossen.

Traumahelikopter
Sinds de traumahelikopters hun (peperdure) nut moeten bewijzen, vliegen ze af en aan, zelfs indien er reeds een ambulance aanwezig is of het (verkeers)slachtoffer overleden. Ook twee helikopters komt voor, net als twee ambulances. Wie betaalt dit allemaal? Voor een simpel sneetje dat moet worden gehecht, komt er al een ambulance voorrijden. En in het weekeinde gaat de rit dan naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis dat ‘open’ is, want daarmee moet kennelijk bespaard worden...

Werkdruk
Nadat onderwijzend personeel jarenlang heeft geprofiteerd van prepensioen (VUT) en een (te) soepele ‘overstap’ naar een WAO-uitkering, wordt nu geklaagd over de werkdruk. Men kan beter klagen over al die non-productieve managementstructuren en bijbehorende beloningen. Zelfs toen beslist was dat de leraren er financieel op vooruit moesten gaan ten opzichte van stafpersoneel, waren de plaatsvervangend schooldirecteuren verontwaardigd dat ze werden ‘overgeslagen’. De oplossing is echter simpel: twee weken per jaar minder vakantie of studieverlof en de werkdruk daalt zeker met 3%.

Wie controleert de toezichthouders?
Een ding is wel duidelijk geworden in de afgelopen weken: de Kamerleden die de minister van Financiën en De Nederlandse Bank moeten controleren of zij hun toezichthoudende taak wel goed uitvoeren, zijn incompetent of corrupt. Immers, wat leken al jarenlang aan hen schreven – voorspellingen, waarschuwingen en concrete oplichtingsdossiers – werd gewoon genegeerd, ook door de minister-president. Het voorbeeld staat echter niet op zichzelf. Want niet alleen de gasprijzen gaan omhoog, maar ook de stroomtarieven terwijl de olieprijs is gedaald en de energiebedrijven miljarden (over)winst maken. Maar de formele toezichthouder en de Kamer zwijgen of bagatelliseren de nieuwe zelfverrijking van voormalige overheidsbedrijven, waarvan de winstuitkeringen door provincies en gemeentes deels op buitenlandse rekeningen werden geparkeerd. En zo zwijgt de AFM al jaren over de verdwenen Parmalat-miljarden, omdat 6 miljard kennelijk geen reden is voor een diepgaand onderzoek, terwijl de pensioenfondsen bij gebrek aan effectieve controle in zwaar weer zijn terecht gekomen. Kortom, politici die beweerden alleen te willen worden afgerekend op hun resultaten, geven niet thuis nu het zover is. En dat geldt ook voor de duurbetaalde staatstoezichthouders.